Ik ben verloskundige en nu moet ik zelf bevallen

Waarschuwing: grafische inhoud.

Ik wist dus precies wat me te wachten stond

Tijdens mijn eerste zwangerschap hebben Steffen en ik ons bijna niet voorbereid op de bevalling. Ik was zelf verloskundige, wist prima wat me te wachten stond en vond het niet nodig. Nou, daar had ik het echt goed mis!

De bevalling ging van het begin af aan niet zoals verwacht. Pijnlijke maar ineffectieve weeën, hierdoor niet vorderende ontsluiting en uiteindelijk complete uitputting. Steffen vroeg me op een gegeven moment wat er aan de hand was. Mijn gefrustreerde reactie: “Ik weet het niet meer en ben nu geen verloskundige.”

Na uren thuis geprobeerd te hebben moesten we uiteindelijk naar het ziekenhuis — op het punt dat ik maar 2–3 cm ontsluiting had.

Toch naar het ziekenhuis

Ons plan was thuis te bevallen. Eenmaal op de verloskamer heb ik snel gekozen voor een epiduraal en weeënopwekkers. Helaas zorgde de epiduraal voor verlies van gevoel en beweging in mijn benen, maar de pijn door de weeën bleef.

Ik raakte compleet van de wereld — niet meer in staat om zelf beslissingen te maken, volledig in paniek. Een verpleegkundige sprak me streng toe dat ik niet te veel geluid moest maken tijdens een wee.

Na uren ploeteren en weinig ontsluiting werd er gekozen voor een keizersnede. Voor Steffen een beslissing die door merg en been ging. Vlak na de geboorte werd onze dochter meegenomen naar een kamertje naast de operatiekamer. Ik kon haar alleen maar horen huilen. Steffen moest om 4 uur ‘s nachts in een voorraadkamer zitten met zijn pasgeboren dochter, want er was nergens anders plek.

Borstvoeding?

Borstvoeding geven werd in het begin totaal niet geopperd. Onze dochter werd geprikt voor bloedsuiker en Steffen kreeg een flesje in zijn handen geduwd — zonder overleg. Dat hoorde ik achteraf, en ik heb er zoveel tranen om gelaten.

Samen met het gevoel van falen en het verlies van controle heeft dit ervoor gezorgd dat ik de geboorte van onze dochter als traumatisch heb ervaren. Waren er ernstige complicaties? Nee. Waren mijn dochter en ik in leven? Ja. Maar toch was het traumatisch.

Bevalling nummer 2

3 jaar later. We zeiden vanaf het begin: geen herhaling van de vorige keer. Maar hoe bereik je dat?

We begonnen met praten over de eerste bevalling met onze verloskundige. Daarna deed ik een EMDR-sessie bij een verloskundige-psycholoog in de praktijk — zodat ik de eerste bevalling een plekje kon geven.

Het tweede wat we deden: ons mentaal voorbereiden via een privécursus hypnobirthing. Ook Steffen was aanvankelijk sceptisch — “Is dat niet te zweverig?” Nee! De cursus combineerde theorie met wetenschappelijk onderzoek en was nuchter en praktisch. Ze leerde ons ontspanning, ademhaling en — heel belangrijk — hoe om te gaan met “wat als het niet volgens plan gaat.”

Onze wensen

In ons geboorteplan stond: thuisbevallen in bad, liever geen epiduraal, geen weeënopwekkers, geen bloedsuikercontroles op indicatie groot kind, in geval van onvoldoende voortgang laagdrempelig naar het ziekenhuis met keizersnede als reële optie maar dan graag een ‘gentle caesarean’, geen bijvoeding, kind blijft bij mij of bij Steffen.

We gingen op consult bij de gynaecoloog. Het eerste gesprek was desastreus — onze wensen werden van tafel geveegd met de uitspraak dat we speelden met ons eigen leven en dat van ons ongeboren kindje.

We lieten dit bezinken, gingen in gesprek met onze verloskundige en maakten een afspraak bij een ander ziekenhuis. De gynaecoloog daar zei bij het binnenkomen: “Lys, jullie kiezen hier niet zomaar voor, jullie kennen de risico’s. Ga ervoor!”

Ik kon wel huilen van geluk. We hadden support. We konden weer met volle moed verder.

De bevalling

De weeën begonnen in de avond. Rond 03:00 uur werden ze te heftig om in bed te blijven. Steffen maakte het bevalbad klaar — wat een verademing, al dat warme water.

De eerste keer dat de verloskundige kwam was er weinig ontsluiting. Kleine paniek, flashbacks. Maar door de goede voorbereiding en support kwamen we er overheen.

Een paar uur later was de ontsluiting goed gevorderd. De weeën werden sterker. Sfeer fijn, ontspannen. Maar bij het volgende inwendige onderzoek: de ontsluiting was gestagneerd. Na goed overleg besloten we naar het ziekenhuis te gaan.

Aldaar werd ik warm ontvangen. Bij aankomst stonden de klinisch verloskundige, verpleegkundige en gynaecoloog klaar. Na overleg: eerst nog proberen met epiduraal en weeënopwekkers — of meteen een keizersnede?

We probeerden de epiduraal. Deze werkte dit keer wél goed. Maar ook dit mocht het niet baten. Het werd alsnog een keizersnede.

Gentle caesarean

In dit ziekenhuis was een gentle caesarean de standaard. Ik kon onze zoon zelf geboren zien worden. Hij werd meteen op mijn borst gelegd en is daar gebleven totdat we terug waren op de kraamafdeling.

De kinderarts probeerde hem mee te nemen voor onderzoek. De gynaecoloog riep meteen: “Kind blijft bij mama — onderzoek komt morgen wel!” De verpleegkundige hielp me aanleggen aan de borst, waardoor de eerste borstvoeding al tijdens het hechten gegeven werd.

Om middernacht proostten we met oliebollen en kinderchampagne op de geboorte van onze zoon en op het nieuwe jaar.

Zelfde uitkomst, andere route

Het eindresultaat van beide bevallingen is exact hetzelfde: levende moeder en kind, geen grote complicaties, beide keren een keizersnede. Maar de ervaringen waren een wereld van verschil.

Het grootste verschil? Empowerment en keuzevrijheid. Er werd geluisterd. Onze wensen werden gerespecteerd. We hielden zelf controle.

Zwangere vrouwen zijn niet ziek. Ze zijn in staat om keuzes te maken, zeker na goede voorbereiding en informatie. Richtlijnen zijn nodig, maar het zijn geen wetten. Elk persoon is anders, elke zwangerschap is anders — zorg op maat is essentieel.

Iedereen heeft het recht om gehoord en gerespecteerd te worden en eigen keuzes te maken.